من مرده‌ام ، نشان كه زمان ايستاده است

                                                             و قلب من كه از ضربان ايستاده است

مانيتور كنار جسد را نگاه كن

                                                              يك خط سبز از نوسان ايستاده است

چون لخته‌يی حقير نشان غمی بزرگ

                                                            در پيچ و تاب يك شريان ايستاده است

من روی تخت نيست ، من اين‌جاست زير سقف

                                                           چيزی شبيه روح و روان ايستاده است

شايد هنوز من بشود زنده‌گی كنم

                                                                روحم هنوز دل‌نگران ايستاده است

اورژانس كو؟ اتاق عمل كو؟ پزشك كو؟

                                                         لعنت به بخت من كه زبان ايستاده است

اصلا نيامدند ببينند مرده‌ام

                                                                شوك الكتريكی‌شان ايستاده است

فرياد می‌زنم و به جايی نمی‌رسد

                                                                فريادهام توی دهان ايستاده است

اشك كسی به خاطر من در نيامده

                                                        جز اين سِرُم كه چكه‌كنان ايستاده است

شايد برای زل زدن‌ام گريه می‌كند

                                                        چون چشم‌هام در هيجان ايستاده است

ای وای دير شد بدن‌ام سرد روی تخت

                                                          تا سردخانه يك دو خزان ايستاده است

آقای روح! رسمی شد دادگاه‌تان

                                                                 حالا نكير و منكرتان ايستاده است

آقای روح! وقت خداحافظي رسيد

                                                        دست جسد به جای تكان ايستاده است

مرگ‌ام به رنگ دفتر شعرم غريب بود

                                                         راوی قلم به دست زمان ايستاده است:

يك روز زاده شد و حدودی غزل سرود

                                                         يادش هميشه در دل‌مان ايستاده است

يك اتفاق ساده و معمولی‌ست اين

                                                         يك قلب خسته از ضربان ايستاده است

هر روز می دوم به / تو از طرح یک خیال، چندین هزار نامه بی خط دزدکی

هی جیغ های شرقی بی رنگ میکشم، شعرم نمی رسد به تو /از پشت پنجره

انگار باز بخت ورق خورده/ بارها، از لابه لای زجه ی روباه طفلکی

یک اتهام بی سرو ته از گلایه ها، در خاطرات شیشه ای ام منعکس شده

ذهنم عبور می کند از این چراغ سبز،تفریق می کنم نفسم را یواشکی

انگار هرز می روم از این بلوغ خیس،ناگاه شور می شوم و ترش می کنم

فردا دوباره منتظر نامه ای سفید، در انتهای خودکشی بی عروسکی

محکوم در فراخور این ارتفاع پست، روی زمین مسخ شده راه می روم

فقدان یک خداست در این گیرودار فقر، عق میزنم از این همه اسم دروغکی

در انعکاس مرگ ورق می خورم/ هنوز، آیا دوباره حرف مرا قطع میکنی؟!

میخواهم از کنار تو هم...یک قدم جلو، با یک فلاش بک از خبر مرگ زورکی

آخرين ذرات موندن               تو رگهام نميميره

با تو انگار تو بهشتم             با تو پرسعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم         عاشق شهامتم من

اگه رو حصير بشينم           اگه هيچ نداشته باشم

با تو من مالک دنيام            با تو در نهايتم من

با تو انگار تو بهشتم            با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم        عاشق شهامتم من

با تو شاه ماهي دريا            بي تو مرگ موج تو ساحل

با تو شکل يک حماسه         بي تو يک کلام باطل

بي تو من هيچي نميخوام       از اين عمري که دو روزه

در اتاقم واسه قلبم                پيرهن عزا بدوزه

با تو انگار تو بهشتم            با تو پر سعادتم من

ديگه از مرگ نميترسم         عاشق شهامتم من .

زندگي يک آرزوي دور نيست

زندگي يک جست و جوي کور نيست

زيستن در پيله پروانه چيست؟

زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست

گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛

هرچه ناپيدا صدايت ميزند

جنگل خاموش ميداند تو را؛

با صدايي سبز ميخواند تو را

زير باران آتشي در جان توست؛

قمري تنها پي دستان توست

پيله پروانه از دنيا جداست؛

زندگي يک مقصد بي انتهاست

هيچ جايي انتهاي راه نيست؛

اين تمامش ماجراي زندگيست…

از همتون ممنونم که با حضور گرمتون به این وب صفا دادین

امروز یه اتفاق خیلی خوب برام افتاد اتفاقی که هیچ کدومتون فکرش رو

 هم نمیکنین

امروز یکی از اقواممون پرچی رو به خونمون اورد  که هممون حاله

دیگه ای شدیم میدونین ان پرچم چی بود ؟

اون پرچم پرچمی بود که به بالای گنبد اقام ابوالفضل بود

نمی دونم میتونین حالم رو تو اون موقع درک کنین یا نه

تو این چند سال که عمر کردم بهترین اتفاق زندگیم امروز بود

انشا الله هممون بریم پا بوس اقام ابوالفضل العباس

به امید دیدار

^{از جدا شدن نوشتی رو تن زخمی هر برگ}

^{گریه کردم و نوشتم نازنینم یا تو یا مرگ}

^{به تو گفتم باورم کن میون اینهمه دیوار}

^{تو با خنده ای نوشتی هم قفس خدا نگهدار}

^{بنویس مهلت موندن یه نفس بود}

^{سهم من از همه دنیا یه قفس بود}

^{بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم}

^{سر رو شونه هات نذاشتم مثل دستات سرد سردم}

^{من که تو بن بست غربت زخمی از آوار پاییز}

^{فکر چشمای تو بودم با دلی از گریه لبریز}

^{شب عاشقونه ی من که حروم شد}

^{مهلت بودن با تو که تموم شد}

^{ندونستم باید از تو می گذشتم}

^{وقتی از غربت چشمات می نوشتم}